Iria, trotamundos nun pequeno pobo chamado Lima

Galicia Alive, trasladase ata o oeste de América do Sur, ata Perú. Máis concretamente ata Lima. Alí atopámonos con Iria, unha ferrolana que se foi a vivir a estas terras peruanas por amor.

Bos días Iria. Para que todo o mundo o saiba, onde te atopas e cóntanos un pouquiño quen eres?

Iria

A nosa invitada: Iria

Ola, pois atópome en Barranco, nun dos barrios máis bonitos desta cidade, que xa ronda os nove millóns de habitantes. Aínda que vos pareza incrible con tanta poboación, onde eu vivo parece como un pequeno pobo, onde todos nos coñecemos e nos saúdamos na rúa. Iso gústame moito.

Xa levo case tres anos neste país, logo de estar case outro tanto en Canadá, concretamente na cidade de Quebec. Pasar dos -30ºC a un verán que dura a metade do ano, como vos poderedes imaxinar, foi un gran cambio. Iso si, aquí non chove nun ano o que chove en Galicia nun día. Lima está no medio dun deserto. Pero no que se asemella a nosa terra é nas praias. Estas miran o Pacífico pero son bravas coma os nosas, aínda que máis cálidas. Non era moi difícil!

A adaptación foi bastante doada. A xente é moi amable e acolledora. Enseguida fixen amigos e atopei traballo de profesora nunha universidade, onde estou moi contenta.

Bueno, eu díxenche bos días por que aquí agora mesmo son as 10 da mañan, pero aí seguro que non!

Non, aquí son 6 horas menos, nesta época do ano. Nós non cambiamos a hora, así que cando en marzo vos a cambiades nos ides levades 7 horas de diferencia, o que fai máis difícil a comunicación coa familia.

Como é que unha galega, chega ata o Perú? Hai intención de retornar a Galicia?

Iria no barrio de Barranco, ben acompañada da súa cadela sen pelo, típica de Perú

Penso que meus pais me puxeron de nome Iria porque sabían que “iría” a todo o mundo. Fóra da terra xa levo máis de dez anos. Estiven en Bélxica, en Barcelona e logo en Quebec, onde coñecín a miña parella, Miguel, que é peruano. Así que, logo dun tempo papando frío decidimos que nos gustaba máis a calor e a xente do sur, máis que a do norte (de América).

De momento a Galicia intentamos ir todos os anos para visitar a familia e os amigos. Aínda non temos data para retornar, quizais máis adiante, nuns aniños. Agora temos un fillo e tamén me gustaría que poida vivir onde eu me criei. Xa veremos a onde nos leva o vento!!! Será do Nordés??

Xa que andas polo continente americano, podes decirnos se por aí se notou algo o cambio de presidente do goberno dos  Estados Unidos?

Penso que como no resto do planeta, a xente quedou abraiada e con medo do que poida pasar a nivel mundial. Como curiosidade, cóntovos que Obama despediuse dos seus actos internacionais como presidente precisamente en Lima, durante a celebración da APEC (Foro de Cooperación Económica Asia-Pacífico), que tivo lugar o pasado mes de novembro.

Pero a situación política de aquí non vaias pensar que é moito mellor. Este ano houbo eleccións e, aínda que perderon a presidencia por tan so unhas décimas, a maioría do congreso está ocupado polo partido de Keiko Fujimori, filla do ditador Alberto Fujimori, quen está actualmente no cárcere acusado de violación dos dereitos humanos, responsable de asasinatos, apropiación de fondos públicos… E a nivel local, ao novo alcalde de Lima se lle coñece porque “rouba pero fai obra”, así que xa vos podedes imaxinar cal é o situación.

A Rosa Náutica, un restaurante na costa limeña

Continuamos co tema de política. Segues a política actual do Estado Español? Se é así, cóntanos que opinas. Puideches votar dende aí?

Si, sempre leo os xornais coas novas de alá e a verdade que dáme pena que as cousas estean así. Non votei dende aquí, porque tardei bastante en inscribirme no consulado de España en Lima e non cheguei a tempo para as votacións. Pero sei por outras amigas que non é nada doado e que inclusive facendo todos os trámites a tempo, nalgúns casos non lles chegan as papeletas. Como sabedes, moitos dos que están fóra do país é porque non atopan traballo na terra, así que o goberno actual non lle convén moito que os votos dos emigrantes cheguen a tempo.

Cóntovos que ao pouco de chegar aquí, coñecín de casualidade a un grupo de españois que formaban parte da Marea Granate. Uninme a eles durante algunhas manifestacións de protesta que facíamos coincidir coas convocadas en España e que sempre remataban diante da casa do embaixador, que curiosamente é o meu veciño.

Cales son as maiores diferencias con respecto a Galicia? Educación, sanidade, mundo laboral… tanto boas como malas, sen censura. Alugueres, comida, idioma…

Uff! Isto dá moito para contar. Un dos peores aspectos de aquí é xustamente a educación e a sanidade. É sinxelo, se tes cartos podes ter acceso a eles con calidade, senón vas recibir unha educación moi mala que con un pouco de sorte darache acceso a unha mala universidade e polo tanto reduciranse as posibilidades de atopar un traballo ben remunerado. No tema da saúde é igual. Os centros médicos e hospitais son moi precarios e con persoal moi mal formado. O triste é que a maioría da poboación é a que vive nunha situación de pobreza que non se pode permitir pagar 400 euros o mes (algúns incluso máis) por mandar a cada un dos fillos a unha boa escola e pagar o mesmo tempo un seguro de saúde privado que lles de acceso unha boa atención médica. E se en Lima a educación e a saúde pública son malas, imaxinádemos no resto do país, por exemplo no medio da selva amazónica ou nas montañas dos Andes, a 4000 metros de altitude. É moi triste!

Agora imos a pornos un pouco sentimentais. Agora que se achega o Nadal, imaxino que se botará de menos a familia, pero que é o que máis botas en falta destas datas?

Desta vez non vou chegar para o Nadal pero si para Reis. Así que poderei desfrutar duns días coa familia e amigos. Pero a verdade que para min é mais duro non estar no voso verán que nestas datas. Aquí agora estamos con caloriña e pasar un Nadal e un fin de ano na praia fai curar toda a morriña. Sen embargo, cando chega xullo e agosto e aquí o ceo está gris, con orballo e humidade, vólvome tola se non podo ir a Galicia e desfrutar das nosas praias e boa compaña.

Caral, a civilización máis antiga de América, a 180km de Lima

Ademais das festas do nadal, que outras festas estrañas?

O que máis estraño é o patrón da miña aldea, Doniños, no mes de agosto. Pasar dous días coa familia, con boa comida e uns bos cantos….xa sabes, algo que só pasa en Galicia.

E da gastronomía? Xa sabes que niso si somos unha potencia.

Este é un bo tema porque xustamente eu son profesora de historia da gastronomía e una apaixonada da cociña. Para min é un aspecto fundamental para poder estar ben no lugar onde vivo. E non sei si saberás pero dende fai algo máis de dez anos, Perú está vivindo un boom gastronómico, onde a cociña converteuse no seu símbolo de orgullo nacional. Por poñer un exemplo, a maioría das veces que me subo a un taxi, despois de detectar o meu acento estranxeiro, o primeiro que me preguntan é “¿Ya probaste la comida peruana?”. Hoxe en día moita xente quere ser cociñeira de profesión e por todos lados están abrindo restaurantes e universidades nas que estudiar.

É unha gastronomía moi interesante. Como Perú está formada por unha parte de costa, de montañas e de selva ten unha variedade impresionante de produtos. Diríache que das maiores do mundo. Ademais tiveron moitas influencias externas o longo da historia. Despois dos españois e dos escravos africanos que estes trouxeron, viñeron emigrantes da China, de Italia e de Xapón. Todo isto fai unha mistura que é moi curiosa. A min gústame moito a comida de aquí. Incluso teño que recoñecer que é no único lugar, ademais de na nosa terra, onde probei un bo polbo.

Polbo á peruana, con maínzo, boniato e aguacate.

Por outra banda, en Lima estase a poñer de moda a comida orgánica e os produtos artesanais. Cada fin de semana hai feiras en diferentes barrios, onde pódense adquirir practicamente todos os alimentos con moi boa calidade e un prezo moi asumible, se o comparamos con España ou outras partes do mundo, onde por desgracia este tipo de alimentación non é accesible polo seu alto costo.

Unha pregunta máis. Coñeceches algún galego ou algunha galega que estea tamén aí?

Pois algún si coñecín pero non están afincados aquí. Eran persoas que viñan por traballo,sobre todo na construción, durante pequenas tempadas. Unha vez un deles axudoume levándolles un paquetiño de Nadal a miña familia. E logo voltou con chourizos, xamón e queixo de tetilla, para combater a morriña.   

Para rematar, ao igual que nos debates políticos, deixamos os últimos intres para que nos contes o que queiras. Ou como pasaría no Luar, saúda a quen queiras.

Teño moita xente que quero en diversas partes do mundo, empezando por Galicia, pasando por Madrid, Cádiz, Barcelona, Burgos, Fuerteventura, Siena, Berlín, b, París, Bruxelas, Ámsterdam, Noruega, Quebec, Vancouver, México e por suposto Lima. Así que para todos eles mando apertas e bicos de Nadal.

Por último, gustaríame invitar os meus paisanos galegos a que veñan a visitar Perú. Teño a impresión de que a xente so coñece Machu Picchu, as llamas e a xente con gorro e poncho. Por suposto que iso son os estereotipos. Perú é un país cargado de historia, de cultura, de paisaxes fermosas, de xente amable e de boa comida. Así que benvidos todos!!

 

 

 

 

Axúdanos a seguir escribindo mercando algún destes artigos de Amazon ou mercando algo a partir dos links, só se o precisas.

 

 

 

 

 

 

Retranca a canadense: Dende Noia ao Canadá

Hoxe en Galicia Alive temos o pracer e a sorte de entrevistar a Maria Barreiro, unha galega que se atopa lonxe de Galicia. Por se non recordades, dende a páxina de Galicia realizouse un evento no que estábamos á procura do embaixador de Galicia que está máis afastado na nosa terra. O evento levaba como nome Pursuit of Galicians who are far, far away from home e Maria foi unha das persoas que estaba lonxe de carai.

Boas noites Maria Benvida! Para que todo o mundo o saiba, onde te atopas?

Boas! Pois agora mesmo en Riviere-du-Loup, provincia de Quebec, así que no Canadá.

Como esta entrevista é a distancia, e aquí agora mesmo son as 21.46 pódesnos dicir que hora é aí?

Pois 6 horiñas menos, así que son as 15:00 da tarde. Cousa que complica bastante comunicarse ca terriña. Ou vós estades durmindo ou nós estamos collendo o sono.

De onde é orixinariamente Maria?

Eu son de Noia, da Alameda mesmiña, no medio e medio da festa.

Entre neve

Entre neve

Bueno, agora que xa sabemos que andas polo Canadá. Podes dicirnos que foi o que che levou a esa terra tan fría?

Despois de estar traballando por Europa adiante e voltar á universidade, apetecíame cruzar o charco e apareceu unha boa oportunidade: unha “beca” de intercambio para o último ano de estudos.

Pero realmente a túa aventura, tanto estudiantil como xa laboral, non comezou aí. Andivestes por terras catalanas, francesas… Cóntanos un pouco, só se queres, a experiencia en cada unha delas e o que botabas de menos en cada sitio de Galicia.

As miñas aventuras xa comezaron de pequena cando meus pais me mandaban ós campamentos de verán, que aínda que ía a regañadientes, logo non quería voltar. Logo marchei a Santiago a rematar o bacharelato e de aí empezaron as aventuras no estranxeiro: Marbella, Inglaterra e Francia… Facendo prácticas de hostelería. Tras pasar dúas tempadas de inverno nos Alpes franceses decidín voltar e cambiar de rumbo: estudar tradución. Iso foi en Barcelona e de aí a Quebec, como vos dicía, a rematar a carreira. Con tan boa sorte que o ano seguinte conseguín voltar a traballar e aquí sigo despois de 4 anos.

A verdade é que o que máis se bota en falta, independentemen de onde me atopara, era o noso carácter retranqueiro e a boa comida… anda que non ían as maletas cargadiñas entre Santiago e Barcelona! Pulpo conxelado e todo!

Canto tempo levas agora polo Canadá? Tes pensado quedar moito tempo por aí? Tes en mente outro sitio ou voltar a terra?

Nestes últimos 5 anos vivín en varias cidades de Quebec: Quebec mesmo, Montreal e agora RDL. Pasar dunha gran cidade a unha cidade máis pequena coma esta (20.000 habitantes) sempre leva incorporados desafíos e esixe unha adaptación. Este pobo parécese moito á nosa terriña e, sobre todo, á nosa costa coas montañas non moi elevadas e redondiñas e o mar ben preto. O único é que aquí non estamos a falar do océano senón do río San Lourenzo, salgado neste punto, pero río.

Polo de pronto estou ben instalada nestas novas terras de adopción, pero non descarto seguir coñecendo o país (e que é enoooorme!). Para iso primeiro hai que arreglar os papeis e iso leva tempo, moito tempo, moita paciencia e uns cartiños.

Como cando marchei a primeira vez de Galicia foi por decisión propia, nunca descartei voltar. A pena agora mesmo é que plantexarse voltar non é viable e menos nunha profesión coma a miña na que normalemente “vale calquera”.

Que fai Maria en terras canadienses: traballa, estudia…?

Traballar sí, pero disfrutar tamén! Estando de directora de aloxamento nun hotel de 110 habitacións non che deixa moito tempo libre, pero en canto se pode faise unha escapadiña para visitar os arredores. E ca disculpa de estares informada de toda a vida cultural da zona, aproveitase ben para participar en mil aventuras.

Por certo, como se levaron por aI as eleccions americanas dende o país veciño?

Aquí mírase con moito recelo ós veciños de abaixo, non só polo que poida afectar indirectamente senón porque moitos quebequenses teñen a súa segunda residencia en Florida, asi que xa vos podedes imaxinar. Só para darse unha idea, a páxina de inmigración do Canada bloqueouse tras coñecer o resultado das eleccións… e os chistes sobre como se veu a campaña electoral nos Estados Unidos estaban á orde do día.

Cales son as maiores diferenzas con respecto a Galicia? Educacion, sanidade, mundo laboral… tanto boas como malas. Sen censura: alugueres, comida, idioma…

Polo que levo visto e vivido hai moitas cousas boas, outras non tanto e outras moi semellantes a Galicia.

Hai algo que chama moitísimo a atención de todos os que vimos de fóra: o respecto. Aquí unha cola é unha cola de verdade e respétase a orde de chegada. Nos supermercados moitos productos están colocados fóra, sen candados de seguridade nin nada, págase na caixa e ó saires colles o que pagaches.

Facendo patria dende Quebec

Facendo patria dende Quebec

Aínda que é verdade que ás veces pásanse un pouco pedindo perdón por todo. Chegáronme a pedir perdón nunha cola porque o que ía diante miña, pois ía pedir antes ca min, como é lóxico. Tamén me pasou unha vez no hotel cunha chamada, puxen en espera a unha clienta e cando voltei coller a chamada o primeiro que dixo foi perdoa por molestarche, seguro que estabas ocupada e eu chamando. Pero polo que teño oído, iso é máis do carácter anglosaxón, estes quebequenses son máis rabudos.

O sistema sanitario canadiense é famoso por ser gratuíto, e así o é. Aseméllase moito á nosa seguridade social, para o bó e para o malo. Cando vas a urxencias, vai con calma. Conseguir ter médico de familia pode levarche 3 anos como mínimo. Se estás como traballador temporal non tes dereito ó seguro dos medicamentos, así que pagas sempre todo… pero cando consigues entrar no sistema, alégraste de vivir tan ó norte do continente.

Outra diferenza enorme, que notei nada máis chegar aquí ó pobo, é que che valoran os teus coñecementos un montón. Danlle moita importancia ós estudos, ós teus traballos anteriores e ás túas aptitudes. En moitos traballos nin sequera se firma un contrato de traballo senón que ti empezas a traballar o día acordado e dúas semanas despois ou unha dependendo de como che coincida, ingrésanche o acordado. Sendo todo perfectamente legal. A palabra vale moito. Coma en todas partes, hai excepcións, pero en xeral así sucede.

Agora imos a pornos un pouco sentimentais. Achégase o Nadal, imaxino que botarás de menos a familia, pero que é o que máis botas en falta destas datas?

Bótase de menos todo o ano porque están lonxe. Despois de levar case 10 anos fóra da casa, estas datas de nadal cóllense con outras ganas. Estea onde estea, as uvas non se perdoan e cómense coas badaladas da porta do Sol. Xa non digamos o día 22, ese día se fai falla ata me poño enferma, pero o sorteo da lotería non se perde por nada do mundo.

E non che podo mentir… a comida bótase a faltar moitísimo. Aquí cómese ben, pero os sabores non son os mesmos. O peixiño pequeno, esas cigaliñas de nadal, un bó caldo galego cos seus greliños e o seu chourizo, sobre todo os chourizos galegos dos que se comen, así – indica co xesto – agarrando pola punta e a mordidas. Pouco a pouco vannos chegando cousiñas ós supermercados de aquí e vaise levando millor… A última, polbo español xa listo para comer. Iso quedará para celebrar o Nadal e darlle un toquiño especial.

E que é o que máis se estrana? Pois o noso carácter, a nosa proximidade nas relacións humanas que á mínima xa estamos de ganchete ca persoa que acabamos de coñecer. Agarrarse, abrazarse, dar os dous bicos, tardar en despedirse e botar unha hora despedíndonos, xuntarse para comer e seguir sentados á mesa ás 9 da noite sacando xa algo que picar para logo cear… En resumo, toda esa familiaridade que tanto nos caracteriza, iso si que non ten precio.

Pasoume unha anécdota a primeira vez que voltei despois de dous anos sen pisar a nosa terriña, que cando a familia se boutou a min para achucharme, non mo esperaba e quedei tesa coma un pau! Costábame un montón que a xente me falara de tan preto, e xa non vos digo nada nos pasillos do supermercado, que a xente non fai máis que pegarse. Como podedes imaxinar todo acabou cunha boa lapote, santo remedio.

Ademais das festas do nadal, que outras festas estrañas?

O verán completo!!! Dende maio ata outubro! Esas nosas festas coa súa orquesta, a sesión vermut, os cacharros e as ganas de pasalo ben. Nótase moito a diferenza de carácter. Supoño que nas grandes cidades será doutra maneira, pero aquí onde vivo eu os que acaban participando en toda manifestación cultural rondan a media de 55 anos, non acabamos de saber onde queda a xuventude.

Frío sol

Frío sol

Unha pregunta máis. Coñeceches algún galego ou algunha galega que estea tamén aí?

Pois unha vez contáranme que por estes lares había un galego que casou cunha autóctona e construi unha casiña no medio do monte. Dixéranme que alí vivía cos fillos, pero nunca souben quen era.

Facemos un chamamento dende Galicia Alive a ver se o atopamos. Para rematar, ao igual que nos debates políticos, deixamos os últimos intres para que nos contes o que queiras. Ou como pasaría no Luar, saúda a quen queiras.

Pois gustaríame aproveitar para mandarlle un saudiño aos meus galeguiños e galeguiñas que andan pola nosa terriña e que nos 15 días de vacacións non da tempo máis que a darlles un abrazo e pouco máis, e tamén os que andan por fóra esperando o bó momento para voltar: Londres e Lima.

Graciñas por deixarme contarvos un pouquiño destas terras do norte e quedades todos invitados a vir probar os -40 grados cando queirades!!

Moitas gracias a ti. Aproveitamos este momento para felicitarvos o Nadal a todos os galegos que estades fóra. En especial a Bea, que polas mesmas épocas o ano pasado nos respondeu a algunhas preguntas dende Nova Zelandia, e, como non?, ti, María. Desfruta desa temperatura tan fresca e a todos os que nos leron convidámosvos a que lle botedes un ollo ao blog de María, onde nos relatas algunhas expericiencias por esas terras:

http://canadaajalleja.blogspot.com.es/

 
 
 

Axúdanos a seguir escribindo mercando algún destes artigos de Amazon ou mercando algo a partir dos links, só se o precisas.

 
 
 

Frío infinito

Frío infinito

Fútbol Gaélico: Gaélicos do Gran Sol

Para moitas persoas este deporte que se está facendo cada vez máis popular resulta aínda descoñecido. Que é o fútbol gaélico?

Para saber deste deporte Galicia Alive desprazouse ata Barcelona para coñecer da man dos Gaélicos do Gran Sol todo o posible deles e deste deporte.
gaélicos_gran_sol
Segundo nos conta Esteban González, este equipo nace da afección polo rugby e de seguir o torneo 6 Nations. Logo do éxito das seleccións galegas de fútbol gaélico nos mundiais disputados en Abu Dhabi, preguntámonos como era posible que habendo tantos galegos en Barcelona non houbese un equipo de fútbol gaélico aquí.

O nome de Gaélicos do Gran Sol aparece grazas ao libro Contros do Mar de Irlanda de Xurxo Souto, no que explica que no pasado, debido a dureza de faenar no Gran Sol, algúns mariñeiros alistábanse tras unas copas de máis e logo estes despertaban no barco. No equipo pasa algo parecido, moitos van adestrar sen saber que se van atopar exactamente, coméntanos entre risas.

Pero en si, que é o fútbol gaélico? O fútbol gaélico é un deporte de equipo no que se enfrontan dous equipos compostos por 15 persoas. O campo é de céspede rectangular dunha tamaño similar ao do campo de fútbol máis habitual. As porterías teñen forma de H e obxectivo principal é anotar puntos pateando ou golpeando o balón coas mans e introducilo na portería rival, sendo o que máis tantos anote o gañador. Os xogadores avanzan polo campo levando o balón nas súas mans, pateándoo e pasándoo entre compañeiros de equipo.

En canto aos adestramentos dos Gaélicos do Gran Sol, estes son bastante esixentes. Todos os mércores se reúnen na praia da Barceloneta sobre as 20.30 para facer algo de físico e adestrar co balón nun pequeño campo. Os domingos, comparten adestramento cos Barcelona Gaels, un dos clásicos equipos de fútbol gaélico da península ibérica, formado na sua totalidade por xogadores irlandeses.

Os Gaélicos do Gran Sol participaron en varios torneos, tanto amistosos, como oficiais no que se pode considerar como a primeira temporada oficial. Comezando por triangulares con Sitges e Barcelona Gaels. Logo veu a vitoria ante Padova en Italia. Seguiulles outra vitoria ante Provença e Sitges nun triangular disputado en Sitges, para afrontar, finalmente, a súa primeira participación nun Campionato Ibérico nas fases de Madrid, Valencia e Barcelona. Os Gaélicos do Gran Sol fixeron un gran papel para ser a súa primeira participación e así pechar a tempada co subcampionato na Copa Catalunya.

Este equipo, formado na sua maioria por xogadores galegos afincados en Barcelona, ten como próximo obxetivo a construcción dun equipo feminino. Así que xa sabedes rapazas!

Recálcanos Esteban González que Gaélicos do Gran Sol é posibel grazas a aportación de varios patrocinadores, coma o Restaurante Brétema (comida moderna galega en Sants), Bioservei (productos ecolóxicos galegos), EgoGalego (productos galegos en Barcelona) e moitos máis que aínda están por chegar. Este equipo quere chegar lonxe co que están en contacto con todo tipo de entidades e asociacións, como peñas deportivas (Miau-Miau), Centros Galegos, Ateneus, para acabar os seus obxectivos.

Se vos quicou a curiosidade, podedes saber máis deste equipo e máis do fútbol gaélico na súa páxina de facebook: Gaélicos do Gran Sol.

 

 

Entrevista a Pablo González: Mint Studies

Bos días Pablo! Un pracer poder falar contigo!

Bos días Noel, o gusto é meu!

O outro día na entrevista con Beatriz Reboredo falamos dun proxecto no que estás inmerso actualmente e que nos gustou e por iso nos gustaría falar diso contigo, pero despois. Debido a que estamos situados en distintos hemisferios hoxe tamén teremos outra conversa á distancia. Continúan as 12 horas de diferencia con respecto a Galicia?

Pois actualmente, debido ó último cambio horario na Península, hai 11 horas de diferencia. Iste fin de semana seremos nós os que moveremos as agullas dos reloxos e a diferencia pasará a ser de 10 horas durante os vindeiros seis meses (xa sei que é algo lioso)

Actualmente estás en Nova Zelandia, pero de onde vén Pablo?

Pois descendente de familia de monfortinos. Eu veño do barrio da Ponte, en Ourense. Foi un lugar onde crecín e estudei felizmente ata comezar cos estudios universitarios de fisioterapia en Ponferrada.

Canto tempo levas en Auckland? Que botas de menos?

Pois chegamos a Auckland na primeira quincena de Agosto do ano pasado e, aínda que sexa unha expresión moi utilizada, parece que foi onte.

Non vou renegar da miña condición de morriñento. Sen dúbida o que máis boto de menos é a familia e a xente da que un gusta rodearse. A comida tamén aparece diariamente nas nosas cabezas e en xeral a sensación de estar na casa. A pesar disto, intentamos sacar o máximo rendemento a tódalas novas experiencias que este precioso país nos depara.

Como chegaches a Nova Zelandia? Que motivos?

Pois cheguei a Nova Zelandia tras una langa viaxe en avión – ri. – Fóra bromas, o motivo fundamental foi o feito da gran oportunidade laboral que se lle presentou a miña parella. Consensuamos que de ter que emigrar, Nova Zelandia sería un gran motivo para facer as maletas.

Ademais, dende cativo tiña bastante fixación co feito de percorrer o continente oceánico. Así que a pesar das moitas incertidumes, estaba decidido a saltar os charcos.

Fuches sen traballo, foiche fácil atopar emprego? Como está aí o de encontrar un traballo?

Así é, aparquei temporalmente os meus vínculos laborais como fisioterapeuta na cidade de Ourense e arredores e abrín a mente a novas posibilidades laborais. A tasa de paro niste país ronda o 5% e o volume de oferta e demanda no mercado laboral e bastante abundante. Iste é un país que se atopa nunha situación de razoable crecemento, polo tanto as posibilidades para traballar aumentan de maneira exponencial.

Canto tardaches?

Confeso que decidín non abrumarme ao comezo ca búsqueda de traballo pois tiña un pouco de diñeiro aforrado para sumar ós ingresos que a miña parella comezaba a obter.

Tras días utilizando portais de emprego online, comezaron a aparecer as primeiras entrevistas: construcción, hostelería, etc. Foi nunha destas cando fun seleccionado para traballar nunha nova asesoría de estudiantes. Buscaban a alguén que falase castelán para orientar ós estudiantes hispanofalantes. Quero recalcar que o feito de que tamén falase galego axudou porque diste xeito abríanse as portas para contactar con Portugal e Brasil, apostando polas semellanzas do idioma.

Tes pensado traballar de fisioterapeuta alí? Resulta difícil?

Sen dúbida. O poder exercer como fisioterapeuta niste país será clave para poder sentirme plenamente realizado, pois é unha profesión que realmente disfruto. Por iso convírtese nun dos meus obxectivos principais aquí nas antípodas.

Respondendo á segunda pregunta, si, é difícil. Por toda a información recadada, o sector sanitario procedente do estranxeiro ten que superar un tedioso proceso de papeleo no que demostrar a experiencia previa na rama sanitaria, ademáis de completar con éxito un esixente exame de inglés. O coñecemento dun código para tratar ás múltiples culturas que habitan o país e o pago das cuotas tamén son obstáculos máis ou menos importantes. Con todo isto, e con esforzo, a medio prazo espero estar exercendo do que realmente me gusta.

Entón, de que traballas agora mesmo?

Actualmente traballo para Mint Studies, unha axencia de estudantes que se encarga de buscar as estratexias que mellor se adaptan ás necesidades dos estudantes que se animen a vir a estudiar a Nova Zelandia. Tamén para a xente que xa está aquí e quere prolongar a súa estancia no país.

Mint Studies é unha empresa xoven, pero cuns fundadores que son grandes coñecedores do sector. Contan con moita experiencia previa no asesoramento de estudantes. Polo que a formación e todo o desenvolvemento da empresa vai collendo fondo e forma dunha maneira máis rápida do normal.

Cales son as tarefas que realizas en Mint Studies?

A miña tarefa é a de axudar ás persoas que queiran estudiar en Nova Zelandia a atopar o plan de estudos que máis se axuste ós seus requerimentos. Istes poden ir dende o estudo e perfeccionamento de inglés (que é o máis común) ata a formación académica tipo másters ou formación de postgrado que axuden á xente a mellorar a calidade da súa preparación para acceder con maior garantía de éxito ó mercado laboral.

Despois Natalia, a nosa axente de inmigración oficial, encárgase de proporcionar un asesoramento constante durante todo o procesamento e expedición dos visados (ista é a parte que máis complexidades ofrece durante todo o proceso).

O feito de dispor dunha persoa que traballe oficialmente como asesora do Servizo de Inmigración de Nova Zelandia é sen dúbida un dos nosos puntos fortes e distintivos do resto de asesorías educativas.

E que tal te desenvolves na túa nova labor profesional?

Pois, tras realizar un denso pero necesario período formativo a cargo da empresa, a verdade e que síntome moi ben desenrolando esta función. Resúltame moi gratificante

axudar á xente a acadar unha experiencia tan diferente e emocionate como é a de vir a

estudar a Nova Zelandia.

Que che resulta máis complicado?

É fundamental que a persoa comprenda que cos nosos servizos non vai pagar nin un euro máis do que lle costaría se o fixese por conta propia.

Isto ten unha explicación moi sinxela: a nosa compañía traballa representando a diferentes institucións académicas por todo o país, polo tanto son elas as que nos pagan por representalas. Así que aínda que soe moi sinxelo, para o estudiante son todo beneficios, non hai trampa nin cartón.

Polo que unha das cousas máis difíciles de acadar é que a persoa deposite un alto grao de confianza nalguén que se atopa a 20.000 km de distancia. Esa desconfianza inicial é entendible polo que intento traballar da maneira máis transparente posible para demostrar todas as vantaxes que ofrece o noso servizo.

É certo que o goberno neozelandés otorga permisos de traballo según os estudios que contrates?

Efectivamente, resulta unha fórmula moi común e ventaxosa para os estudantes. O goberno, dependendo da duración da formación educativa contratada, facilita permisos de traballo a tempo parcial para compaxinar co estudo e así poder facer fronte ós gastos propios da estancia no país. É un tema que teñen moi ben traballado, e isto explica a alta afluencia de xente de tódalas partes do mundo a un país relativamente pequeno no medio do Océano Pacífico.

Que temos que facer aos que nos gusta viaxar para poder disfrutar do que nos ofreces?

Pois estamos tratando de explotar a difusión polas redes sociais, así que acudindo a calquera das nosas referencias: páxina web, facebook ou contactando cas nosas direccións de correo electrónico.

Para evitar unha máis que custosa conversación telefónica tamén utilizamos Skype, a cal creo que é unha ferramenta moi útil para favorecer a comunicación e a confianza entre persoas que están en diferentes partes do mundo.

Algún lugar onde poidamos contactar?

Por suposto, a nosa web oficial é www.mintstudies.com e para contactar comigo coma asesor para todo o país utilizade a páxina de fb Mint Studies España (www.facebook.com/Mint.Spain) ou a miña dirección de correo electrónico pablo.gonzalez@mintstudies.com

Algúns eventos que realicedes?

Polo momento na cidade onde temos sede principal, Auckland,convocamos reunións onde explicamos tódalas nosas funcións no proceso do asesoramento para os estudantes que estean interesados.

Pero para as miñas próximas visitas a España concretarei pequenos seminarios explicativos en diferentes institucións académicas onde explicar o noso traballo e resolver tódalas dúbidas posibles acerca de dar un paso tan excitante como é o de vir aquí.

Para rematar, ao igual que nos debates políticos, deixamos os últimos intres para que nos contes o que queiras. Ou como pasaría no Luar, saúda a quen queiras.

Haha – ri. – Un bico moi forte á miña familia, ós amigos e amigas que me axudan promocionando na medida que poden a miña nova labor. Moitas grazas por aportar ise pequeno grao de area e convido a todo aquel que lendo esta entrevista se pregunte por que non intentalo? a que se poña en contacto comigo.

Recordade, Nova Zelandia xa está máis preto!

Entrevista a Beatriz Reboredo: A galega que está máis lonxe

Hoxe en Galicia Alive temos o pracer e a sorte de entrevistar a Beatriz Reboredo, a galega que se atopa máis lonxe de Galicia. Por se non recordades, dende a páxina de Galicia realizouse un evento no que estábamos á procura do embaixador de Galicia que está máis afastado na nosa terra. O evento levaba como nome Pursuit of Galicians that are far, far away from home.

Bos días Beatriz! Benvida!

Bos días

Para que todo o mundo o saiba, onde te atopas?

Atópome en Nova Zelandia, concretamente en Auckland, na illa norte. Aquí nas antípodas.

Como esta entrevista é a través da rede, hai unha pregunta que non pode faltar. Aí vai: que hora é aí?

Aquí son as 19:38 p.m., 12 horas máis ca en España.

De onde es orixinariamente Bea?

Eu son ourensana, filla dun lugués e dunha viguesa.

Así que hai mestura de provincias. Tan só falta Coruña.

Case de todos os sitios.

A que te adicas Bea?

Son física. Estou facendo en Auckland un doutoramento en física atmosférica. Se queres cóntoche un pouco de que vai o proxecto.

Paréceme ben, adiante!

O proxecto leva de nome Atmospheric Response to Tropical Diabatic Heating, traduciríase como Resposta atmosférica ao calentamento diatérmico nas zonas tropicais.

Sempre me custa un pouco explicalo de forma resumida pero basicamente traballo cunha versión en proba dun modelo atmosférico. A importancia disto está en que existe unha oscilación/perturbación na atmosfera que comezou a estudarse fai xa uns cantos anos, Madden-Julian Oscillation, e é un evento, como podería selo El Niño e La Niña, que afecta á predictabilidade meteorolóxica. Os modelos numéricos actuais, que son sobre os que traballa a meteoroloxía, a base das prediccións, non son capaces de distribuír, por decilo dalgunha maneira, a enerxía na atmosfera de xeito que este fenómeno apareza reflectido e polo tanto os prognósticos vense afectados. O ideal sería desenvolver un modelo que, pola súa configuración interna, sexa capaz de ter en conta todos os procesos que interveñen na meteoroloxía, absolutamente todos, pero como sabemos se isto fose así as predicións serían exactas e non é o caso. Todo é susceptible de ser mellorado e eu estou traballando ou aportando o meu gran de area.

Vale, vale...

Se non quedou claro despois explícocho máis en detalle.

Moitas gracias. Agardo máis información entón para acabar de entendelo – risas. – Cambiando de tema, canto tempo levas aí?

Pois cheguei a mediados de agosto. Sete meses xustos van facer mañá.

Sete meses…

Pasan voando!

Que leva a unha física a atravesar medio globo para traballar?

Pois mira… resulta que eu fixen o máster de meteoroloxía en Barcelona, como xa sabes, e cando terminei o máster tras facer as prácticas de empresa estaba bastante motivada para continuar no mundo da investigación, cousa que non me pasara cando fixen a carreira. Saín desmotivada… isto é a verdade – confesa. – Entón, que pasa?, que no máster atopei esa motivación que me facía falta para saber que quería. Se escoller entre continuar no mundo da empresa privada, que tamén me gusta, ou no mundo da investigación. Finalmente decanteime pola investigación porque nese momento me apetecía. O que fixen foi botar a todo o que aparecía, por dicilo dalgunha maneira; todo o relacionado coa meteoroloxía e con modelos meteorolóxicos, que foi o que fixen no proxecto final de máster: becas de investigación, programas de doutorado… A verdade é que tiven bastante sorte. Non vou dicir que todo ao que apliquei me saíra, pero si tiven a sorte de ter onde escoller. Ó final tiven que decidir en o BSC en Barcelona, o CIEMAT en Madrid e isto, pero dende que apliquei á beca de aquí estaba bastante decidida a collelo se saía. O que máis me chamou foi o país. Ademais o meu mozo estaba convencido de que se saía viña comigo. El levaba moitos anos traballando de fisioterapeuta en clínica e díxome que non lle importaba traballar de calquera outra cousa. Foi como consensuada (a decisión) porque, aínda que eu son moi de “veña va!”, se non tivese o seu apoio quizais non viña. El agora está traballando de asesor de estudantes aquí en Auckland nunha empresa que se adica a iso, asesorar estudantes que queren vir a estudar masters, diplomas… É unha empresa que por certo (cuña publicitaria) se chama Mint Studies e traballa con xente que queira aumentar o seu nivel de inglés, etc.

Segues a política actual do estado español?

A verdade e que vexo todo e intento ler todo o que podo e gústame estar informada. Estou moi metida a verdade.

Puideches votar dende aí?

Cala, cala… Discutín coa embaixada, vía email, pero discutín. Obrigábannos a inscribirnos como residentes, co cal perderiamos a tarxeta sanitaria. Un problema que está tendo moita xente.

Certo é, un dos cambios que houbo ao comezo desta lexislatura.

Eu quería inscribirme como non residente, xa que así podería votar igualmente. Dixéronme que non podía porque como estarei máis dun ano… Despois duns intercambios de mails entre a embaixada e mais eu, acabaron dicíndome que ou me inscribía coma residente ou non me inscribía. Entón o que fixen foi recurrir á Marea Granate.

Como funcionou iso?

A verdade é que moi ben. Aínda así quedaron moitos dos chamados votantes orfos, xente que está fóra sen poder votar.

Había moita xente involucrada?

Si, había. Ademais como isto vai por circunscripcións e son provinciais, entón ti terías que contactar con alguén da túa mesma circunscripción. Isto facíao moi complicado así que o fixeron por comunidade autónoma.

Foi moi fácil. Só tiven que esperar unha semana ata que me tocou turno, falei coa chica e moi ben. Ela incluso me enviou unha foto cunhas gafas como de incógnito votando, metendo a papeleta.

De onde era a rapaza?

De Ourense. Aproveito e mándolle un saúdo!

 

E en Nova Zelandia? Estás inmersa na políticia?

A verdade é que non tanto, non me entero moi ben. Si sei quen está gobernado, de que partido, como vai o tema agora co da votación da bandeira…

Votación da bandeira?

Si, vaise votar unha nova badeira, bueno, ou a que está, para o país.

Pero hai unha nova xa proposta?

Si. O certo é que había catro bandeiras propostas e a xente tivo que votar entre esas catro cal prefería. Agora teñen que votar cal prefiren: a actual ou a nova.

E isto a que se debe?

Débese a que a bandeira actual está moi ligada a ocupación británica. Hai xente que renega dela e desexa deixar iso no olvido.

Como saberás o nome do país ten dos nomes oficialmente: 1-09-2015_9-09-29_amNew Zealand en inglés ou Aotearoa en maorí. Supoñemos que as comunicacións co resto da xente son en inglés, ves de algún xeito no teu día a día o uso do maorí?

Esta pregunta está moi guai e oxalá puidera decir que si, pero non é o caso. A ver, as linguas oficiais aquí son o inglés, o maorí e a linguaxe de signos.

Eu antes de chegar aquí sabía da existencia do maorí, pero non sabía exactamente o uso. Non sabía se ti ías pola rúa e escoitabas a xente falar en maorí. Creo recordar que só un 4% da poboación fala maorí. Pola miña experiencia na universidade o seu uso redúcese ao saúdo e a despedida en mails e comunicados oficiais, que son nesta lingua. A parte, eu non coñecín na universidade moita xente orixinariamente de aquí. Coñezo maoríes, pero incluso dentro dos maoríes como etnia só un 30% fala maorí. É unha lingua que aínda estando moi protexida, polo menos o que eu penso, non se escoita moito, sobretodo en Auckland, que é unha cidade moi multicultural.

Cal é a palabra que máis che gusta?

Gústame moito “waka” que se pronuncia similar a ‘faca’ e significa canoa. Coñezo palabras coma ‘Kia Ora’ (é o saúdo), pā (é un poboado fortificado)… A maioría coñézoas porque cando vas visitar calquera enclave turístico cóntanche a historia de cómo chegaron os maoríes e hai moitas palabras ligadas á historia, que se conservan na lingua orixinal. Teñen unha palabra que sería en español “payo” para denominar aos brancos (non maoríes) que é “pākehā“. Ademais, lin antes de vir un libro ambientado aquí durante o colonialismo británico no que había moitas palabras maoríes. “Rangi” por exemplo, é ceo, e moitos dos nomes das vilas son tamén orixinariamente maoríes.

Ata onde eu sei viaxas moitos. Quédache moito por ver?

Si, non nos movimos da illa norte. Fáltanos aínda toda Nova Zelandia por visitar. É que hai mil sitios, aquí ves tres semanas e non che chega a nada. Viaxamos ao norte e ás illas que están máis preto.

Ademais de viaxar, que é o que máis che agrada de tomar a decisión de ir?

Unha cousa soa non podo dicir, é máis a experiencia en si. Aínda que boto de menos ós meus amigo e a miña familia. A sensación de que non é económicamente posible ir pasado mañá a casa agóbiame un pouco. Pero quédome co positivo. A experiencia, todo en xeral. Por exemplo, unha das primeiras cousas que visitei foi un volcán, xa extinto, que a min… buff – resopla indicando a súa impresión. – Pois a xente aquí non lle dá importancia. Pois como será o resto do país? – pregúntase asombrada.

A comida encántame. Hai comida de tódolos sitios: malasia, xaponesa, china… Comida do sudeste asiático.

Isto contéstamo en voz baixa. Que non che gusta?

Ah, non! Dígoo moi claro – contesta convencida. – Os prezos. É carísima, alomenos Auckland. No tema dos alugueres pode facerlle fronte incluso a París. Nin Barcelona nin Madrid son tan caros. O punto positivo é que os soldos son consistentes co prezo dos alquileres. O salario mínimo ronda os 1500€ ó cambio. Vas comprar leite e ao cambio non habería ningún por menos dun euro. E como co leite, con case todo.

E obviamente, como xa dixen, o feito de estar lonxe dos amigos e dos familiares – di mentres manda un bico que recollemos para eles.

E os pinchos, tamén os boto moito de menos.

Sendo de Ourense e nas datas que estamos supoño que botarías de menos o Entroido, que é o que máis botas de menos de Galicia?

É o primeiro Entroido na miña vida que non estou en Ourense. Na miña vida! – recalca. – Sempre fixen como fose para poder vir. É que fun a Ourense cando estaba de Erasmus… Para min o Entroido e os Magostos son… – cavila.

O máis, non?

Encántanme. Deume moita carraxe perdermo porque a parte ves as fotos… A charanga…

A parte do Entroido, que vexo que o tes moi arraigado, que outra cousa botarías de menos de Galicia en xeral ou de Ourense en particular?

De Ourense quédome coas festas de Magostos e Entroidos, pero tamén boto moito de menos o feito de saír a tomar algo. O que dis: “Vou saír a tomar algo.” Pois iso aquí non o fago, aquí non hai. Aínda que houbese cos prezos que hai non o desfrutas. Boto de menos ir de pinchos, así.

Tamén, comer o polbo. Na miña casa comíase a miúdo os domingos polbo. E a empanada.

Non pretendo dar envexa, pero eu onte comín polbo coas súas correspondentes patacas.

Ai! Así esmagadas.

Ti es das de “as patacas esmagadas”?

Si, si.

Unha pregunta máis. Coñeceches algún galego ou algunha galega que estea tamén aí?

Non, non. De feito entereime fai dúas semanas de que había un español traballando aquí na uni tamén. Pero galegos sei que hai unha parella que saiu n’A Voz de Galicia que viñeron aquí e ao final acabaron fundando unha empresa. Son os únicos dos que temos constancia.

Quizais se enteran agora eles por Galicia Alive.

Si, si – di ilusionada. – Eu busquei Galegos en Auckland no FB, pero non hai. O que si hai é Españois en Auckland, Españois en Nueva Zelanda… pero galegos non. Aínda que seguro que os hai e moitos, hai un galego na Lúa.

Para rematar, ao igual que nos debates políticos, deixamos os últimos intres para que nos contes o que queiras. Ou como pasaría no Luar, saúda a quen queiras.

Vou a ser moi breve porque xa dixen todo o que tiña que dicir. O que quero é enviar saúdos como no Luar.

Si, como no Luar.

Quero enviar saúdos a miña familia, aos meu Amiwitos (que non amiguitos), aos meus amigos e sobretodo quero enviar un saúdo ao meu afillado que está aprendendo a ler e sei que lle fará ilusión.

Dende aquí faremos todo o posible para que lle chegue. Moitas gracias polo teu tempo.

A ti.

Da emigración e a reiterancia

Unha e outra vez. Nunca parece suficiente. A historia repítese e parece que non se logra cambiala. Primeiramente en carros e a pé ata terras de Castilla. Máis preto no tempo e máis lonxe no espazo foron barcos. Case vinte días, e nalgún caso aínda máis, para ver o que había máis alá do cabo Fisterra cargado un arcón que non chegaba para levar os recordos. Cargando arcóns similares pasouse a usar o tren para coñecer terras con linguas que nada tiñan que ver coa nosa. Agora metidos en avións séguese igual de lonxe. Volvemos a deixar todo atrás nunhas maletas que tampouco chegan para levar os recordos dunha vida. Unha maleta que cada vez volta a orixe trae historias que contar e ganas de xerar novas no lugar onde se sente ben a adora estar.

Buscar un lugar onde prosperar, pero a que prezo? Un prezo que parece menor co dos nosos antergos pola tecnoloxía que nos rodea. Pero é m20070526091348-castelao-emigracionesmo que vivilo en persoa? Evidentemente non! Non se pode comparar recibir a noticia do nacemento dun familiar a mil, dous mil ou dez mil quilómetros con ter aos orgullosos pais entre os brazos. Non se pode comparar saber dunha mala noticia e estar ao momento para formar un grupo de mutuo apoio ao instante. Non se pode comparar ver crecer aos teus veciños, sobriños ou fillos a través dunha pantalla. Non se pode comparar ver como nosos pais ganan anos e como os nosos avós se fan vellos.

Un lugar, nación ou país, como cada quen o sinta, como Galicia non pode chegar outorgarlle ás persoas que alí queiran vivir unha vida próspera como outros moitos lugares? Non somos conscientes aínda do moito que se repite a historia? Pode pensar a xente que é unha terra pobre, sen futuro e incapaz de crear posibilidades? A xente que así o pensa só colabora co estancamento, con que a historia se repita. Temos que ser conscientes de que un lugar, nación ou país non é soamente a súa terra nin o que hai nela para extraer. O máis importante que alberga son as súas xentes e os lazos dos que xa non a habitan. Se Galicia quere cambiar, non pode esperar que dende o Estado ou dende Europa se nos dea todo feito, o cambio ten que vir de nós e do noso sentimento de cambio. De querer frear a emigración masiva e aumentar a inmigración.

O que se pretende dicir non é que estar no estranxeiro sexa malo nin moito menos. Estar no estraxeiro é enriquecedor en todos os aspectos da vida dunha persoa. O que se trata de expoñer é a falta de posibilidades de quedar onde a un lle gusta. A igualdade da que tanto se fala dende estado debe ser tamén no ámbito das oportunidades. Porque parece que só nos momentos de contribuír todos somos iguais: factura eléctrica, peaxes et cetera. Temas que se falarán en sucesivos posts. Sexamos concientes de que o de sempre é o que fai que nada cambie. Cambiemos e deixemos de cometer os mesmos erros quitémonos da Filosofía do Bueno.

Gadis e o noso espírito

Queda algún galego que non vira algunha vez un anuncio de Gadis? Queda algún amigo de galego que non vira o anuncio de Gadis?

Gadis está facendo máis por dar a coñecer Galicia e protexer a súa identidade que calquera asociación ou goberno. Pode criticárselle o galego utilizado por non ser galego normativo, sen embargo a xente séntese identificada con todo o outro que nos mostran.

A xente descobre Galicia con Gadis: as súas praias, os seus deportistas, os seus productos e, entre outras moitas cousas a última, o NOSO CAN. A raza autóctona de Galicia, Can de Palleiro, descoñecida por moitos, pero que non ten nada que envexarlle a ningunha outra. Valoremos o que temos e presumados porque hai moito do que presumir.

É moita a xente que descobre os seus sentimentos á nosa terra, uns sentimentos que sen sabelo estaban aí soterrados. Deixemos libre á/ao galeg@ que levamos dentro.