O pádel en Galicia: Manuel Pérez Castaño, monitor de pádel en Vigo.

Hoxe Galicia Alive vai descubrir como está o pádel en Galicia da man do mellor monitor de pádel.

Ola, Manuel! Bos días e benvido a Galicia Alive!

Bos días. Estou encantado de estar con vós e grazas por darme esta oportunidade para falar sobre o que é a miña paixón deportiva, o pádel.

Dende fai unha tempada cara aquí, o pádel en Galicia está facéndose máis e máis oco entre os deportes máis habituais. A que cres que se debe isto?

A verdade é que o pádel nos últimos anos dou unha subida importante na súa práctica. Quizais esa idea de deporte elitista foi minguando e o amplo abanico de instalacións que temos en Galicia fai que sexa máis doado xogar. Penso que un punto moi importante para que haxa esta grande afición, a parte do carácter social e amigable que ten este deporte, é que o pádel permíteche xogar sexa cal sexa o teu nivel e condición física, xa que sempre hai xente de semellante nivel ao teu para xogar. Iso é algo moi favorable para que grupos de amigos e amigas comecen a xogar e a pásalo ben; cousa que por exemplo no tenis é máis complicado.

En que lugares de Galicia consideras que hai máis afición ao Padel?

Eu penso que hoxe en día tanto Coruña como Vigo podemos decir que son as dúas ciudades de Galicia con maior afición. É certo que sempre se dixo que no norte da nosa comunidade hai maior afición e tamén mellor nivel de xogo, pero a día de hoxe xa non existe tanta diferencia. Eu como monitor de pádel en Vigo estou encantado de que esto sexa así, xa que hai máis posibilidades de traballo que uns anos atrás.

Manuel Pérez Castaño (monitor de padel)

Ti es monitor de pádel en Vigo, como ben acabas de dicir, está esta cidade entre as que máis siareiros e aficionados hai en Galicia?

Sen dúbida, Vigo é unha das potencias a nivel pádel de Galicia, tanto en número de xogadores como en nivel de xogo. A cantidade de instalacións que se fixeron nos últimos anos, debido a gran demanda existente, fixo que o volumen de persoas activas neste deporte aumentara e con iso o nivel cada día é mellor,  podendo ver hoxe en día a xogadores xóvenes con gran progresión xogando as previas do circuito mundial, algo que fai anos era impensable.

Cal é a túa experiencia como monitor de pádel en Vigo? Élo tamén en alguna outra localidade?

Como xogador levo moitos anos nas pistas, fai un ano que fixen o curso federado de monitor de pádel rexional, e pouco tempo despois xa empecei a traballar como monitor nunha instalación en Vigo, que é donde traballo, e a verdade é que gústame moito. Eu son Graduado en Ciencias da Actividade Física e do Deporte e poder xuntar as miñas dúas paixóns que son a docencia e o deporte nunha disciplina como é o pádel pareceume unha oportunidade que non podía deixar escapar. Agora espero crecer como monitor de pádel en Vigo e aproveitar esa formación que teño para ensinar todo o que esté na miña man a canta xente queira. Polo que sei ata hoxe, a xente está contenta comigo. (risas).

Qué sitio ocupa o pádel na idade escolar? Polo que coñecemos, aínda non é un deporte moi practicado polos máis pequenos da casa.

Hoxe en día son poucos os menores que xogan ao pádel, pero tamén é certo que son máis que tempo atrás. É un campo a explotar neste deporte. Penso que xa se está a facer bo traballo dende as institucións e os clubes para que pouco a pouco a canteira vaia saíndo e formándose dende pequeños. Por exemplo, eu adestro a un rapaz de tres anos, tres anos! Hehe, é un crack! Traballando con el as habilidades motrices básicas e incorporándoas ao pádel, de seguro que esa formación a estas idades axudaralle moito para mellorar as súas capacidades. Así que está claro que os pais non teñen que ter medo nin reparo a que os nenos comecen a xogar cedo. Con tres anos para moitos será pouca idade, pero con cinco ou seis anos xa se ve a moitos nenos e nenas na pista.

Ós que nos gusta este deporte, é recomendable comezar cun profesor de pádel directamente? É dicir, é recomendable ter profesor probado unhas cantas veces? Cal é o momento idóneo para dar o paso a collelo?

Eu penso que é bo comezar xogando cos amigos, vendo as túas posibilidades e coñecer o deporte por un mesmo. A partir de aquí é cando un se da un conta de que é o padel, da dificultade que ten cando xa vas xogando un pouco mellor, das múltiples variantes que fan desde deporte un deporte adictivo, no bo sentido, e é neste intre cando a persoa se quere dar un paso cara diante para non quedarse estancada, necesita dun profesional para crecer como xogador, teña o nivel que teña nese momento. Hai xente que vai a clases logo dunhas semanas despois de comezar a xogar e hai persoas que levan anos xogando que está indo agora a clases. Sempre é bo contar coa axuda dun profesional que é o que che vai a decir todas esas cousas importantes e o que che vai a correxir todo aquilo que necesitas para mellorar. Por iso, aproveito para recomendarme a mín mesmo como monitor de pádel en Vigo. (rise)

Xa que nolo comentas, no teu caso particular, como sería o xeito de adestramento? Algunha anticipo que nos poidar?

Claro que si. A mín gústame interaccionar co cliente, considérome unha persoa cercana, atenta e motivadora. Por isto intento utilizar o feedback positivo para crear un bo ambiente na clase, tendo en conta sempre a importancia dos conceptos que estemos a practicar na clase. Gústame utilizar material para darlle ao adestramento un enfoque máis profesional e didáctico, non só limitarnos a botar o típico carro de bolas e tamén traballar o aspecto mental e táctico do xogo. De seguro que a miña formación universitaria favorece este tipo de recursos que utilizo, e a verdade é que penso que é algo que teño que aproveitar para facer das miñas clases algo diferente ás demais. 

Qué nivel competitivo hai en Galicia no pádel? Ata onde sabemos en Galicia Alive, os grandes xogadores son arxentinos. En que nivel do ranking están os nosos representantes neste deporte?

Manuel Pérez Castaño (monitor de padel)

O nivel en Galicia hoxe en día é bo, mellor que fai uns anos. Temos a varios xogadores xogando o cadro final en probas do circuito mundial e facendo bos resultados, como poden ser Borja Yribarren, Pablo Lijó ou Martín Sánchez Piñeiro. Hai outros xogadores que están participando nas previas e pouco a pouco mellorando o nivel, pero a verdade é que a nivel global, aínda estamos un pouco por debaixo de  comunidades como poden ser Andalucía, Madrid, Cataluña ou a Comunidad Valenciana entre outras. Cabe salientar que este ano Galicia na categoría femenina logrou o ascenso de categoría no campeonato de España de selecciones autonómicas, iso é un exemplo do gran traballo que se está a facer. Hai que ser optimistas porque o nivel está mellorando na nosa comunidade (tanto a nivel profesional como amateur), e de seguro que nun periodo de tempo curto teremos  a máis xogadores e xogadoras  galegas xogando o mellor circuito de pádel do mundo, o World Pádel Tour.

En Galicia Alive temos unha sección de preguntas encadeadas. Ti recibes unha pregunta na nosa anterior Galega Alive, Catuxa, que nola manda dende Shanghai e despois debes deixarnos unha para o seguinte convidado: Cal é o teu lugar ideal no que no que só con respirar profundo todo se pasa? Ese lugar que che transmite tranquilidade e harmonía. 

Cando preciso dun espacio de relaxación e calma, gústame un lugar ao aire libre, sexa praia ou montaña, no que consiga evadirme dos problemas e pensar en que as cousas sempre se van a solucionar. Non acostumo a encontrarme neste tipo de situación, por iso non teño un lugar específico, pero si que a liberdade que aporta unha praia ou as vistas dende unha montaña, é o que busco neses momentos.

A miña pregunta: Es unha persoa activa no ámbito deportivo? En que medida, sexa de maneira positvia ou negativa, a túa calidade de vida e ás túas emocións?

Para rematar, queremos agradecerche o tempo que pasaches connosco e pederiamosche, se non che importa, que nos deixases algún contacto para os nosos seguidores que queiran iniciarse ou que desexen mellorar poidan poñerse en contacto contigo. Manuel Pérez Castaño, o profesor de pádel en Vigo

Pois si, o agradecemento é meu, deixovos miña páxina profesional de Facebook (Manuel Pérez Castaño Sport) e de Linkedin (Manuel Pérez Castaño). Aí aparece tamén o meu número de teléfono e o correo electrónico para solucionar calquera dúbida ou pregunta que poida  xurdir.

Moitas gracias, Manuel. Agardámoste cedo por Galicia Alive outra vez.

Moitas grazas a vós e animo a todo o que quiera comezar a xogar, ou mellorar neste deporte, que se poña en contacto comigo e porei todo da miña parte para que cada día sexamos un pouco mellores co día anterior. Grazas de novo e ata pronto.

 
 
 

Axúdanos a seguir escribindo mercando algún destes artigos de Amazon ou mercando algo a partir dos links, só se o precisas.

A volta a casa de Iván González: un referente do fútbol galego

Hoxe en Galicia Alive temos o pracer de poder contar con Iván González, un noiés que volve á casa 15 anos despois para seguir facendo o que máis lle gusta: xogar ao fútbol.

Bos días, Iván. A primeira pregunta é obrigada: Como te sintes ao volver a casa? Ao volver ao equipo do que partiu esta andaina túa no mundo do fútbol?

Pois con gañas de volver a xogar no meu pobo, de xogar na casa, que os amigos me vaian a ver… Creo que esta etapa vai ser de cariño e máis de efecto. Ademais de emotiva, por ter como obxectivo axudar ao Noia a estar en terceira, que creo que e a que se merece. Estivo o ano pasado e o volver baixar deixounos mal sabor de boca.

As nosas fontes indicáronnos que ti non empezaches realmente a xogar ao fútbol. O teu primeiro deporte foi o baloncesto, é certo isto?

Eu empecei xogando ao baloncesto no colexio, aínda que tamén xoguei ao fútbol sala. Ademais fixen ciclismo, cos cales aínda fixemos antes de Nadal a cea do 30 aniversario do clube de ciclismo de aquí, de Noia. Neste deporte estiven federado 2 anos. Xoguei ao baloncesto no CB Noia en Cadetes e Xuvenís. Cando acabou a tempada de xuvenís, había posibilidades de quedarme no baloncesto, pero por circunstancias como que moitos dos meus amigos non seguían e outros xogaban a outro deporte, decidín tomar outro camiño. Realmente con esa idade non o pensas dunha maneira tan profesional. Os amigos convencéronme e adentreime no mundo do fútbol. Tiña claro que quería seguir facendo deporte e ademais eu son moi competitivo – ri.
Empecei a entrenar, tiven a sorte que me colleran. Os 2-3 primeiros non despuntaba como xogador, un máis: xogaba e marcaba algún gol. Era un deporte moi distinto ao que practicara ata o momento. Eu xogara ao futbol sala, como xa dixen, pero pasar ao fútbol campo era moi distinto. Aínda así, logrei adaptarme. E tanto que me adaptei, ata o día de hoxe foi o meu medio de vida.

Iván González e a súa afección ao fútbol dende ben pequeno

En Noia había bastante xente con posibilidades. Eramos un bo equipo, incluso xente que foi probar ao Compostela. O que pasa que nun pobo coma este, e máis fai vinte anos, era moi difícil. Non había os buscadores de talento que pode haber agora do Deportivo, do Celta ou do Lugo. Antes se marchabas de aquí era porque eras moi bo. O ano que marchei do Noia marquei 30 goles. Foi cando apareceron distintas ofertas de terceira división. O primeiro destino foi o Negreira porque podía compaxinalo cos meus estudos en Santiago e a oferta era moi boa. Era máis boa que a que tiña no Noia – ri. – Xa que pasei de non ter un soldo a sí telo. A partir de aí todo comezou a crecer. E cada ano foron a mellor as cousas. Ascendemos a segunda B. Nestas categorías si se pode vivir ben do fútbol. En total estiven 15 anos vivindo do fútbol e estou moi agradecido de vivir facendo o que máis me gusta.

Crees que o fútbol é un deporte moi sacrificado? Pode precisar máis tempo que outros deportes?

Eu, que vivín o ciclismo de pequeno, penso que é un deporte máis sacrificado có fútbol. O fútbol é sacrificado tamén, aínda que sacrificado porque entrenas pola semana, e na fin de semana xogas. Tes que desplarte en bus, igual 6 ou 7 horas. Non é como en primeira división.
Como todo o mundo sabe, a alimentación prepartido é moi importante. Entón, se os teus amigos van de cea ou comida ti non podes. Ese entrenamento invisible marcache ao largo de toda a temporada.
O de viaxar tamén é un sacrificio para min. Eu decidín xogar sempre o máis preto da casa, a pesar de ter tido ofertas dende Murcia, Tenerife, Baleares, Pais Vasco… aínda que economicamente fosen máis altas ou mellores, o tema de viaxar pesou moito. Por riba, cando tes parella xa ten que ser unha moi boa oferta. Ir cambiando de fogar cada tempada é sacrificado.
Iso si, no aspecto deportivo, as épocas máis duras son as pretempadas.

Por certo, só xogas ao fútbol en partidos oficiais ou es dos que se encarga de organizar algunha pachanga cos amigos?

En verán, sobretodo cando tiñas 20 anos, cando o corpo non se resinte tanto, pois, apuntábame a todos os torneos que había: maratóns de fútbol sala, fútbol sete, ao Cúbico de Noia, torneos de volei praia… Ao rodearme de xente que practicaba distintos tipos de deporte pois estabas todo o día facendo algo. 

Un pasado para honrar, un futuro por conquistar

Segundo pasan os anos xa costa máis porque non tes a mesma enerxía. Cando xa tes 30, a min que me coincidiu con épocas no fútbol máis profesionais (no Compostela, despois no Lugo e finalmente no Ourense), xa as pretemporadas eran máis duras porque rematabamos máis tarde a tempada e non podes xogarte ter algunha lesión. Tes que ser profesional e cos 38 que teño agora non, menos.

Que esperas desta nova etapa e que cres que che pode aportar estar no Noia que non podes ter noutro equipo?

Como non hai o beneficio económico que houbo noutras épocas, eu o que me vou levar desta experiencia é un beneficio personal, espiritual e sentimental de estar na casa, de xogar na casa. Xogar no equipo onde empecei, no que non pensaba en adicarme ao fútbol e darlle as gracias aos amigos.
Espero poder facer que o Noia ascenda e axudar a que dentro de uns anos se diga que o Noia é un equipo cunha boa canteira. Despois retirarme colgando as botas na casa en terceira sería excepcional dentro dun par de anos. Deixaríame nun estado sentimental moi alto.

Seguramente sexa unha pregunta un pouco difícil de respostar, pero con cal dos adestradores que tiveches ata o de agora te quedarías?

Moitos dos adestradores que tes de pequeno axúdanche a medrar como persoa, ensinanche como é o fútbol por dentro. Empezas a aprender e a ver como é o fútbol.
De todos aprendes algo. Tiven moitos bos. Gelucho, Baleato, Luisito… Son todos moi bos. Todos me ensinaron e de todos aprendín. Pero creo que Quique Setién está un paso por diante. De feito estáoo a demostrar nas Palmas. A rutina que tiña el en 2B segue a facela, o seu fútbol-tenis… Tivo vida de futbolista e sabe o que é isto. Xogou no Atlético de Madrid e no Levante. Aínda que a maoir parte da súa carreira estivo como futbolista no Racing de Santander. A min expresábame ben o que el quería. Tiña un fútbol alegre. Gustáballe moito Guardiola e é un fútbol co que eu me identifico. Por iso a min gustoume moito a súa forma de xogar e o xeito de entrenar.
É por suposto, tiven en conta que el me valorara. Víame como un xogador importante no equipo e confiaba en min. Teño que agradecerllo. Eu marchei de Noia con 22 anos e estiven en bastantes equipos e de cada un deles aprendín algo. Aínda así, eu quédome con Quique Setién.

Plantilla de CD Lugo

Como consegues manterte en forma?

Pois xa me manteño coa vida deportiva que levo. Os entrenamentos axúdanme. Ao mellor algún dia vou ao ximnasio, aínda que eu non son dos que lle gusta moito ir. Pero si, vas e fas algo para evitar lesións. Que ao final, neste mundo tan intenso e semiprofesional, evitar lesións é moi importante.
Fago algo para fortalecer. A alimentación é o máis importante.- di mentres mira a infusión e os pasteis que acompañaban a infusión e ri. – Aínda que sempre hai sitio para o postre. Non escederse diso.
A pesar de coidar a alimentación, durante a miña etapa de no CD Lugo os venres de inverno pola tarde tomábamos o noso chocolate con churros. Ter uns horarios e uns hábitos deportivos axuda manterse un en forma.

Acostumas adicar os goles a alguen en especial?

Sempre llos adico a Lucía, a miña moza. Ela é o meu maior apoio día a día. É a miña fan número un. Gústalle o fútbol dende sempre. Ela entende. Sabe decirme as críticas. Tanto as positivas.
Cando era pequeno, sempre lle adicaba os éxitos deportivos a miña avoa.
Agora que estou de volta na casa, tocará adicarlle algúns aos amigos, pero a maioría van para Lucia. 

Que che gustaría alcanzar no mundo do fútbol?

Agora mesmo espero ascender ao equipo. Ter ao Noia en terceira división, que é a categoría na que debe estar, poder xogar na terceira división e retirarme nela e que o fútbol medre un pouco máis en Noia. Aportar o meu gran de area para que o fútbol medre na vila.
Despois gustaríame seguir como adestrador ou como director deportivo. Penso que o fútbol vai seguir formando sempre parte da miña vida.

Criticarías algún aspecto do mundo del fútbol?

A corrupción, a violencia no fútbol e o racismo. Eu xoguei con xente de moitas razas e de distintos lugares e de todas aprendes algo.
Outro dos puntos que melloraría é o tema dos seguros dos xogadores en categorías inferiores.

¿Quen é o teu ídolo no mundo do deporte ou no mundo del fútbol?

Michael Jordan

O meu ídolo deportivo dende ben pequeno era, e segue a selo, Michael Jordan. Os seus mellores éxitos foron dos meus 11 aos 18 anos. Vin moitos documentais e moitos partidos del. Para min é un exemplo a seguir pola súa capacidade gañadora.
No fútbol, moitos: Maradona, Roberto Baggio… Está claro que Messi e Cristiano son dous grandes. Agora ben, eu de ter que escoller, escollo a Ronaldo, O Fenómeno, o gordiño. Tiña un don para marcar goles e moita potencia. Era o mellor cara portería.
Iso si, eu este ano penso que o balón era para Cristiano, pero quédome co fútbol de Messi. Aínda que tamén me gustou moito Ronaldo. Ten un don para meter goles.
En resumo, o meu ídolo deportivo é Jordan. De feito na última viaxe que fixemos a New York (Nova Iorque), viñemos cargados de roupa de Jordan para os nosos afillados.

En Galicia Alive temos unha sección de preguntas en cadea. Ti debarás deixarnos unha pregunta para o noso próximo entrevistado:

Que lugar do mundo che gustaría conocer? Ese lugar do mundo especial aínda que sería complicado ir?

Podesnos decir cal sería o teu Iván?

Pois a min gustaríame realmente conocer os Fiordos, en Noruega e Islandia e as súas auroras boreais. Poderíase dicir que ese lugar serían os países escandinavos ou en concreto København (Copenhague) por unha canción de Vetusta que nos gusta moito a miña parella e mais a min.
Aínda que ver un monte do Canadá nevado ten que ser precioso. Asia ten que ser precioso pola diferencia cultural coa que me podo atopar.
Pois eses serían os lugares do mundo que me gustaría coñecer. A ver se me dá tempo nunha soa vida. – rimos. – Aínda que sempre que vas a un sitio, xa estás pensando noutros novos destinos.

A ti tócache responder a que nos deixou o máis ghrande dos máis ghrandes: Fran Velo, dos Heredeiros da Crus:
Cal é a túa tapa favorita?

Pois vou a decirche dúas tapas. Unha quente e unha fría.
Galicia para esto é unha marabilla. Unha tapa quente que me encanta é a tapa de callos. Teño o recordo de, cando era un neno, ir todos os domingos a tomar a tapa de callos con meu pai no Marico e en outros bares de Noia. A verdade é que os callos é un prato que gusta na miña casa. Debe ser que xa a miña avoa lle saían ben. E a miña nai tamén lle saen de luxo.
E unha tapa para picar fría… Encántame ás 6 da tarde saír a tomar unha Coca-Cola e que me poñan unha tapa de cacahuetes pero para escunchar.

Moitas gracias polo teu tempo Iván. Desexámosche moita sorte nesta nova aventura.

  
Axúdanos a seguir escribindo:
 

http://amzn.to/2p7rCqB

Para rematar o ano: A enerxía de Seluco Fernández

Galicia Alive tráevos un montón de enerxía. Enerxía dun remuíño como é Seluco Fernández, un galego afincado en Castellón por motivos laborais. Estamos seguros que moitos e moitas de vós xa o coñeceredes. Pero quen mellor ca el para presentarse?

Bos días, Seluco.

  • ¡Buenos días!

Dixemos antes que es galego. Pero de que parte de Galicia?

  • Parroquia de Serres en el ayuntamiento de Muros.

Antes dixemos que estabas en Castellón por traballo. Cóntanos como é que un entra no mundo do zumba? Supoñemos que antes xa te adicarias ao mundo do bailes, do fitness… vamos que algunha vinculación co mundo do deporte deberías ter, non?

  • He entrado en el mundo de Zumba gracias a la FEDA (Federación Española de Aerobic y Fitness) ya que organizaron un seminario de Zumba impartido por Bárbara Martín, la ZIN (Zumba Instructor Network members, instructor de zumba) más conocida en aquel momento. Ella es la culpable de animarme a hacerme instructor, aprovechando que trabajaba como monitor deportivo en la piscina municipal de Muros. Al sacar el título empecé a impartir clases ya que desde pequeño siempre me apasionaba bailar y la música.

Aínda que o teu traballo diario sexa en Castellón, sabemos por fontes de primeira man que case todas as fins de semana te vas facer algunha Master Class de Zumba por España. Como levas o de viaxar tan a miudo por traballo?

  • Lo de viajar lo llevo muy bien porque hago lo que me gusta, aunque a veces es muy duro y la soledad bastante grande. Me quedo con la parte buena siempre: conoces gente, sitios (aunque nunca hay tiempo para hacer turismo) y haces lo que te apasiona.

Cando estabas en Galicia tamén tiñas que facer tantas viaxes?

  • Cuando estaba en Galicia también viajaba, llevo 4 años haciéndolo y estando allí fue donde todo empezó.

Continuando co tema de viaxar. A zumba lévache a viaxar por España, pero tamén por Europa e incluso che fixo sobrevoar a poza que nos separa das américas e che levou ata México. Como foi é experiencia de traballar noutros países?

  • La experiencia en otros países es increíblemente bonita, ya no solo a nivel laboral sino cultural. Conoces otras culturas y, cuando te das cuenta, estás aprendiendo a hablar otros idiomas, conocer sus gentes y costumbres. Luego está el reto de que tu estilo y tu trabajo guste y lo llegues a transmitir a otras culturas.

Compartiches escenario con xente moi coñecida no mundo do zumba, coma Marta Formoso. Que che pode aportan estas colaboracións?

  • Compartir escenario con gente como Marta es algo que se debe vivir porque uno aprende y madura como profesional. Además tengo la suerte de compartir una amistad también y siempre aporta mucho más.

Aínda que falamos de que estabas en Castellón, non dixemos canto tempo levas alá. Canto tempo levas vivindo alí?

  • Llevo exactamente 1 año y 6 meses viviendo en Castellón.

Tes pensado quedarte por aí?

  • Nunca pienso demasiado en el futuro, por tanto no puedo responder si me quedaré aquí o no. Trato de vivir el presente y disfrutarlo e ir paso a paso.

O que máis botas de menos de Galicia? Familia, amigos, as Estrellas Gallicia…?

  • De Galicia se echa de menos todo, hasta el olor del mar y del campo. Evidentemente la familia, los amigos y ¡los bares que sueles frecuentar!

Notas algunha diferenza de Castellón a Galicia? Dinos algo bo que poidamos adoptar para mellorar aquí en Galicia.

  • Algo que diferencia la Comunidad Valenciana de Galicia, que es lo único que debemos mejorar, son los medios de transporte, principalmente el AVE.

Xa para rematar unhas PREGUNTAS BREVES que debes responder rápidamente e sen pensar:

Un/unha compañeiro/a de baile: 

  • Compañero de Baile… siento feeling con muchos, pero si tengo que decir uno: Leticia Albalat.

Un ídolo deportivo: 

  • Cristiano Ronaldo, creo que es un luchador. Sin nacer con un talento increíble, como por ejemplo Messi. Es una persona que todo lo que consigue es a base de trabajo y esfuerzo y eso me identifica.

Unha manía ou superstición: 

  • Una manía… siempre calzo primero la zapatilla y calcetín izquierdo.

Para rematar, ao igual que nos debates políticos, deixamos os últimos intres para que nos contes o que queiras. Ou como pasaría no Luar, saúda a quen queiras.

  • ¡Un saludo a la familia, amigos y los bares que frecuentaba!

 

Fútbol Gaélico: Gaélicos do Gran Sol

Para moitas persoas este deporte que se está facendo cada vez máis popular resulta aínda descoñecido. Que é o fútbol gaélico?

Para saber deste deporte Galicia Alive desprazouse ata Barcelona para coñecer da man dos Gaélicos do Gran Sol todo o posible deles e deste deporte.
gaélicos_gran_sol
Segundo nos conta Esteban González, este equipo nace da afección polo rugby e de seguir o torneo 6 Nations. Logo do éxito das seleccións galegas de fútbol gaélico nos mundiais disputados en Abu Dhabi, preguntámonos como era posible que habendo tantos galegos en Barcelona non houbese un equipo de fútbol gaélico aquí.

O nome de Gaélicos do Gran Sol aparece grazas ao libro Contros do Mar de Irlanda de Xurxo Souto, no que explica que no pasado, debido a dureza de faenar no Gran Sol, algúns mariñeiros alistábanse tras unas copas de máis e logo estes despertaban no barco. No equipo pasa algo parecido, moitos van adestrar sen saber que se van atopar exactamente, coméntanos entre risas.

Pero en si, que é o fútbol gaélico? O fútbol gaélico é un deporte de equipo no que se enfrontan dous equipos compostos por 15 persoas. O campo é de céspede rectangular dunha tamaño similar ao do campo de fútbol máis habitual. As porterías teñen forma de H e obxectivo principal é anotar puntos pateando ou golpeando o balón coas mans e introducilo na portería rival, sendo o que máis tantos anote o gañador. Os xogadores avanzan polo campo levando o balón nas súas mans, pateándoo e pasándoo entre compañeiros de equipo.

En canto aos adestramentos dos Gaélicos do Gran Sol, estes son bastante esixentes. Todos os mércores se reúnen na praia da Barceloneta sobre as 20.30 para facer algo de físico e adestrar co balón nun pequeño campo. Os domingos, comparten adestramento cos Barcelona Gaels, un dos clásicos equipos de fútbol gaélico da península ibérica, formado na sua totalidade por xogadores irlandeses.

Os Gaélicos do Gran Sol participaron en varios torneos, tanto amistosos, como oficiais no que se pode considerar como a primeira temporada oficial. Comezando por triangulares con Sitges e Barcelona Gaels. Logo veu a vitoria ante Padova en Italia. Seguiulles outra vitoria ante Provença e Sitges nun triangular disputado en Sitges, para afrontar, finalmente, a súa primeira participación nun Campionato Ibérico nas fases de Madrid, Valencia e Barcelona. Os Gaélicos do Gran Sol fixeron un gran papel para ser a súa primeira participación e así pechar a tempada co subcampionato na Copa Catalunya.

Este equipo, formado na sua maioria por xogadores galegos afincados en Barcelona, ten como próximo obxetivo a construcción dun equipo feminino. Así que xa sabedes rapazas!

Recálcanos Esteban González que Gaélicos do Gran Sol é posibel grazas a aportación de varios patrocinadores, coma o Restaurante Brétema (comida moderna galega en Sants), Bioservei (productos ecolóxicos galegos), EgoGalego (productos galegos en Barcelona) e moitos máis que aínda están por chegar. Este equipo quere chegar lonxe co que están en contacto con todo tipo de entidades e asociacións, como peñas deportivas (Miau-Miau), Centros Galegos, Ateneus, para acabar os seus obxectivos.

Se vos quicou a curiosidade, podedes saber máis deste equipo e máis do fútbol gaélico na súa páxina de facebook: Gaélicos do Gran Sol.

 

 

GoFit. Ponte en forma con Luis González

Galicia Alive ten o placer de poder entrevistar a Luis González, persoa adicada por completo ao mundo do fitness en multitude de tarefas: entrenador persoal, zumba zin, instructor de pilates, profesor de taekwondo, instrutor de actividades deportivas, entrenador persoal… Ten como ideal fomentar unha vida saudable entre os seus e as súas alumn@s.

Imos dar comezo a unha serie de preguntas que lle fixemos e que el moi amablemente e entre risas nos respondeu.

gofit_galicia_aliveBoas Luis, que tal?

Pois moi ben a verdade.

Cóntanos ou máis ben preséntanos en que consiste GoFit.

– Pois GOFit é un proxecto orientado ao traballo de diferentes actividades deportivas dirixidas e a longo prazo tamén me centrarei na xestión e ocio en instalacións. De aí vén o de GOFit (Gestión y Ocio).

Ah, moi boa esa aclaración! Dende cando levas metido no mundo do deporte? Imaxino que isto virá dende cativo, ou de pequeno eras o típico raparigo repoludo?

– A min ghustoume o deporte dende pequeniño. Levo dende fai moito tempo neste mundo, pasando por distintos campos. Agora mesmo metido por completo nel por motivos laborais, pero eu sempre fun de practicar algún deporte, taekwondo, fútbol… Pero teño que confesar que sendo pequeno, moi pequeno si que era ghordiño e prea, bastante prea – risas.

En que se basea o teu mundo laboral? Cales son as diferentes actividades que impartes?

Zumba, mantemento, step, traballo aeróbico e algo de pilates. Isto en canto as actividades deportivas, hai outra parte que é a de nutrición e dietética na que me encargo de facer dietas personalizadas tanto para a perda como aumento de masa corporal que acostuma ir acompañada da tarefa de entrenador persoal.

Traballas só con adultos ou tamén con pequenos? Que é máis difícil?

– Traballo tanto con persoas adultas como con pequeniños. Pois quizais sexa porque me gusta o meu traballo, porque non vexo dificultade en ningún dos dous casos. O que si é mais difícil é facer que isto se converta nun hábito, tanto o deporte como os hábitos alimentarios.

Cres que a sociedade en xeral está máis concienciada co deporte ou cada vez a xente é máis sedentaria? Esta vai en relación con que recentemente podiamos ler nos xornais que Galiza é a comunidade con maior sobrepeso.

– Cada vez máis concenciada. Nótase en que agora rara é a persoa que non practica algún deporte, aínda que o resto do seu día sexa bastante sedentario.

É posible que calquera persoa, inclusive sendo sedentaria, consiga un corpo 10 ou como o de algunha persoa famosa? Se é posible dinos como.

– Eu penso que si, que todo ou case todo se pode conseguir. Non un corpo 10, pero si coas correspondentes limitacións de cada un. De seguro que se pode conseguir un corpo saudable, poñamos un corpo 9,5 pódese conseguir. – ri.

Sabemos que o ideal é unha dieta saudable e facer deporte. Pero que sería mellor unha dieta saudable sen deporte ou facer deporte sen dieta saudable?

– O mais importante é a dieta, máis que o entrenamento. O mellor é manter unha boa liña na comida antes que o adestramento.

Existe algunha idade adecuada para facer exercicio ou na que non se debería facer?

– O ideal é empezar canto antes, pero pódese empezar a calquera idade. Comezar canto antes axuda ter unha base e isto axuda a súa vez no momento de realizar calquera outro deporte.

Cómo se consegue que unha persoa sedentaria ou calquera outra se enganche ao deporte?

– Que o pasen ben nas actividades en grupo. Que sexan o máis amenas posible e que fagan deporte sen darse de conta.  

Como consegue GOFit ou a lo menos como o intenta conseguir?

As veces toca pintar moito a mona e facendo rir a xente. Facendo un pouco de cómico nas clases. De ves en cando sóltolle un ques kiwis? e esas cousas. Ensínolle inglés incluso… – di en tono irónico.

Cales son as horas do día máis recomendables para facer exercicio? E das túas clases que horarios funciona mellor de mañá ou de tarde?

– Nas que maior afluencia hai son as clases da noite. Referíndome as clases dos adultos. A xente que traballa sempre vai máis ás últimas horas. Pero tamén pode ser que polas mañás o profesor vai durmindo – di mentres ri.

Pero esas serian as horas mais recomendables?  

Bueno, as horas máis recomendables serían pola  mañá. Sobre todo co corpo recén levantado e en xaxún para espabilar e alegrarche o día. Polas noites vas co corpo acelerado para a cama.

Parece que isto de ter un entrenador persoal está de moda. Non só entre as celebrities, senón tamén entre a sociedade de a pé. Que nos aportaría Luis- GoFit como adestrador persoal?

Toda persoa se pode permitir un entreador persoal. Se non é presencial é a distancia, pero todos poden permitirso. Por suposto, GOFit aportaría as dúas opcións. GOFit realizaría unha dieta personalizada xunto cun adestramento para cumprir o obxectivo do cliente. Explicaríaselle ao cliente como facer ambas cousas e faríaselle un seguimento semanal.

Xa sabemos que GOFit estará en próximos eventos deportivos como a COOL RUN, na que tamén colaborou o ano pasado. Algún máis que nos poidas contar?

– O que temos más próximo e outra COOL RUN en Sanxenxo o 25 de xuño. Así que xa saben tod@s. Hai que vir a Sanxenxo!

Para ir rematando, podes darnos algún consello de alimentación agora que se aproxima o verán?

– Comer o mais equilibrado posible e variado.

E máis concretamente.

– Moitas verduras, moitas proteínas e eliminar un pouquiño os carbohidratos, sobre todo agora no verán, e as grasas. Os carbohidratos non se deben eliminar de todo que son moi importantes.

Pois agora xa para rematar tes estes últimos intres da entrevista para falar de algo que se nos puido olvidar preguntarche ou algo que queiras destacar. Ou como soemos dicir nos ao final de cada entrevista. Se queres podes enviar un saúdo como fan no Luar.

– Un saúdo para todas esas alumnas e alumnos súper aplicadas e aplicados.

Luis, Galicia Alive quere darche as gracias por concedernos estes minutos e expoñernos o teu proxecto de GoFit.

– Gracias a vós!